Text-Symbol 6

มีนาคม 11, 2012

ประโยคสัญลักษณ์ (Text-Symbol) โดย โรงน้ำชา (10-3-2555)
ประโยคสัญลักษณ์ที่ 6 – ขวดเขรอะ

     “ดูดิ ขวดอะไรลอยมาอ่ะ เอ๊ะ หรือจะมีใครเขียนข้อความอะไร
ใส่ขวดแล้วปล่อยให้ลอยทะเลมารึเปล่า มันปิดฝามาด้วยนะ
ว้าว โรแมนติคจัง”
     “อี๋! สกปรกอ่ะ”
     ต๋อม!
     …
     นับตั้งแต่ “ผม” ลอยคอผลุบโผล่ผ่านมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง
จนถูกเกลียวคลื่นกลิ้งกลึงมาถึงชายฝั่ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีหญิงสาว
ตื่นเต้นเมื่อมองเห็นผมในปรายตาแรก ด้วยความคิดถึงภาพฝัน
แสนโรแมนติคว่าในตัวผมต้องบรรจุจดหมายรักจากแดนไกล
ที่ชายหนุ่มรูปงามราวเทพบุตรผู้รอคอยเนื้อคู่อยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง
บนโลกใบนี้พร่ำพรรณนาเขียนลงไปแล้วยัดใส่มา
     แต่เมื่อพวกหล่อนใช้ปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบผมขึ้นมาดู
ด้วยท่าทางยังกะหยิบปลายหางปลาเน่า แล้วพยายามเพ่งพุ่งสายตา
เข้าไปข้างในแต่มองไม่เห็นอะไรนอกจากคราบเปรอะเขรอะกรัง
บนตัวผม
     พวกหล่อนก็จะกางนิ้วทั้งสองอย่างรวดเร็ว ปล่อยผมทิ้งตัว
ลงสู่อ้อมกอดของเกลียวคลื่นอีกครั้ง
     ต๋อม!
     ใช่ครับ…ในตัวของผมมีบางอย่าง ไม่งั้นมันคงไม่มีจุกปิด
แน่นเอี๊ยดอยู่บนหัวผมหรอก
     แต่ยิ่งผมลอยอยู่ในทะเลนานเท่าไหร่คราบเปรอะเปื้อน
ยิ่งถมทับอยู่บนตัวจนไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
     นอกเสียจากว่าจะมีใครลองเปิดออกมาดู!
     ครับ…“ผม” มันก็แค่ขวดเขรอะๆ ใบหนึ่ง…
     …
     ผมลอยคอรอคอยอย่างไร้จุดหมายไม่ไกลจากชายฝั่ง
     โยนตัวตามระลอกคลื่น
     บางครั้งก็กลิ้งม้วนตัวตามเกลียวคลื่นยามปราดปรี่เข้ากระทบฝั่ง
     มีหญิงสาวบางคนผ่านมาหยิบดู
     แล้วทิ้งลง
     วันๆ ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้
     จนวันนี้…
     กระแสคลื่นซัดโถมโครมครืนให้ผมมาเจอกับเธอ
     หญิงสาวผมยาวในเสื้อกล้ามหลวมๆ สีขาวสะอาดกับกางเกงเลสีตุ่น
เดินเหม่อมองอย่างเลื่อนลอยไปแสนไกลในผืนน้ำสีเขียวครามเวิ้งว้าง
ว่างเปล่า
     เป็นความเวิ้งว้างว่างเปล่าแบบเดียวกับในแววตาของเธอ
     และคงในจิตใจของเธอด้วย…
     กระแสคลื่นพัดพาผมมากลิ้งขึ้นกลิ้งลงอยู่บนหาดทราย
     ตรงปลายเท้าของเธอ!
     เธอยืนเหม่อมองไปข้างหน้านิ่งนานราวมองหาบางสิ่งบางอย่าง
ในความว่างเปล่าเบื้องหน้า
     แต่ดูเหมือนยิ่งเพ่งหาก็ยิ่งไม่เจอ
     แรงคลื่นผลักผมกลิ้งไปสะกิดนิ้วเท้า เธอเบือนใบหน้าสวยเศร้า
ก้มลงมามอง แล้วค่อยๆ ยื่นมือหยิบผมขึ้นมาอย่างเย็นชา
     เธอไม่ได้ใช้ปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบผมขึ้นมาดูด้วยท่าทางยังกะ
หยิบหางปลาเน่าเหมือนหญิงสาวทั่วไป แต่กลับใช้ทั้ง 2 มือ
หมุนไปหมุนมาพินิจพิจารณาผมอยู่สักพัก
     ทันใดนั้น! หมับ! เธอใช้มือข้างหนึ่งกำคอผมแน่นกระชับ รวดเร็ว!
แล้วเงื้อแขนไปด้านหลังทันที!
     ฟึ่บ!
     “เฮ้ย!” ผมตะโกนลั่นอื้ออึงอยู่ภายใน
     เธอทำท่าเตรียมขว้างผมสู่ผืนน้ำด้านหน้า!
     ผมลื่นไถล อุ้งมือเธอที่กำผมไว้จึงได้สัมผัสกับจุกที่ปิดหัวผมแน่น
     เธอหยุดกึก! เอาผมมาดูอีกครั้ง…
     แล้วค่อยๆ แคะเปิดจุกนั้นออกมา
     เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนคิดจะเปิดมัน! เธอเป็นคนแรกที่ตัดสินใจ
จะเปิดมัน!
     เธอค่อยๆ เปิด ดวงตาหม่นเศร้าคู่นั้นเริ่มเปล่งประกายฉายแวว
แห่งความสงสัยระคนกับความหวัง
     ป๊อก!
     จุกไม้หลุดพ้นจากพันธนาการ! กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยโชยออกมา
เธอสอดสายตามองลงไปข้างใน…
     แล้วเห็นบางอย่างอยู่ในนั้น!
     หัวใจถีบเต้นตึกตักตูมตาม เธอเอียงตัวผมให้บางสิ่งข้างใน
เลื่อนไหลออกมา
     ม้วนกระดาษสีขาวสะอาดไหลหล่นลงสู่อุ้งมือ เธอมองนิ่ง…
     แล้วคลี่ออกอ่าน!
     …
     ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่ง…เนิ่นนาน…เธอเคว้งคว้างอยู่ในภวังค์
ราวลอยละล่องอยู่กลางพื้นที่โล่งว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
และเงียบงัน
     จนเมื่อเธอเริ่มกลับมาได้ยินลมทะเลเห่พัดหวีดหวิว
เกลียวคลื่นซัดสาดครืนโครมอีกครั้ง
     เธอมองผมด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ที่ค่อยๆ ระบายใบหน้า
กับหยดน้ำตาที่เริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาปริ่ม
     เธอเอาขวดที่เต็มไปด้วยคราบเปรอะเขรอะกรังอย่างผม
เข้าไปกอดไว้แนบแน่น ยิ้มเป็นสุขทั้งน้ำตา
     “ขอบคุณนะ…ขอบคุณ” เธอก้มหน้ากระซิบบอกผมที่อยู่ใน
อ้อมกอด
     ผมดีใจ…
     ที่ในที่สุด…
     ก็มีใครสักคนที่ไม่ได้รู้สึกว่าผมเป็นแค่ขวดเขรอะๆ น่ารังเกียจ
อีกต่อไป…


ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: