Lesson 5

outside teaching : บทเรียนนอกตำรา / โดย…โรงน้ำชา (13/5/2551)
Lesson 5 : สีสเปรย์ที่ถูกพ่นอยู่บนกำแพง

      โรงเรียนที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาการเรียนการสอนที่ค่อนไปทาง
เทคนิคหรือช่างกลส่วนใหญ่หลายสถาบันมักมี “พ่อ” กันโดย
ไม่ค่อยอยากมีและไม่ค่อยพอใจกับคนที่มาตั้งตนเป็นพ่อนัก
     และอีกหลายสถาบันเช่นกันที่ถูกติดยศให้ว่าเป็น “หมู” โดยไม่เต็มใจ
     บางสถาบันประกาศกร้าวว่าวันที่เท่าไหร่เป็นวันที่กูจะฆ่าใคร
หรือจะฆ่าหมูตัวไหน ในขณะที่บางสถาบันประกาศวันสถาปนาของ
ตนเองด้วยความภาคภูมิใจ
     เรื่องราวเหล่านี้ถูกบอกเล่าผ่านริ้วลายสีสเปรย์บนริ้วรั้วและกำแพง
ทั่วกรุงเทพฯ แม้กระทั่งบนพื้นผิวของสถานที่บางแห่งที่พบเห็น
ผ่านตาแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะดั้นด้นดิ้นรนไปพ่นกันจนได้ อย่างด้านนอก
ของกำแพงบนสะพานลอยสำหรับรถวิ่งข้ามแยกหรือตอม่อสะพาน
กลางแม่น้ำเจ้าพระยาก็ยังโดน ทุกที่ถูกฉีดพ่นด้วยลายมือไม่ค่อย
บรรจงทว่าอ่านง่ายได้ใจความอย่างเหลือเชื่อ
     ที่ผมรู้สึกว่ามันอ่านง่ายเพราะแม้เรานั่งหรี่ตาเอาหน้าโต้ลม
เสี่ยงตายอยู่บนรถเมล์ที่ซิ่งเร็วจนยมบาลเหนื่อยใจที่จะไล่ตาม
เราก็ยังสามารถอ่านคำประกาศแสนยานุภาพของสถาบันเหล่านี้
ได้ทันและร่วมรับรู้เจตจำนงแห่งอุดมการณ์ของพวกเขาเหล่านั้น
ได้อย่างครบถ้วน
     หากไม่นับรวมการพ่นสีแบบ Graffiti ที่ผ่านการออกแบบ
เส้นสายลวดลายมาอย่างเท่แล้วพ่นเป็นลายได้เจ๋งโคตร ถือเป็น
งานศิลปะข้างถนนที่ผมเคยถึงขั้นซื้อสีสเปรย์มาพยายามหัดทำ
อยู่ที่บ้านแต่ก็ต้องถอดใจเพราะดูท่าว่าจะไม่รุ่ง
     สำหรับหลายคน ข้อความสีสเปรย์บนกำแพงคือความสกปรก
ที่รกตากวนใจจากน้ำมือของไอ้พวกเด็กห่ามไร้อารยธรรม ซึ่ง
จริงๆ แล้วผมก็คิดว่ามันไม่ใช่สิ่งสวยงามที่น่าส่งเสริมให้ใคร
มาทำอยู่เรื่อยๆ เหมือนกัน
     แต่หากมองกันดีๆ ผมเห็นบางอย่างซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังคำพูด
ถ่อยเถื่อนเหล่านั้น
     คำข่ม คำขู่ คำกู่ประกาศทั้งหลายที่ถูกฉีดพ่นประทับไว้ในที่สาธารณะ
สะท้อนให้เห็นว่ามือพ่นเหล่านั้นรักและหวงแหน “สถาบัน” ของตัวเอง
มากขนาดไหน!
     จริงอยู่ที่มันเป็นการแสดงออกถึงความรักและภักดีต่อสถาบันที่
“ผิดที่ผิดทาง” และ “ผิดวิธี” เหลือเกิน แต่ผมก็ได้รู้ว่า Sense of Belonging
ที่แต่ละคนมีให้สถาบันของตัวเองนั้นรุนแรงเหลือเกิน
     ขนาดที่ว่า…สามารถเอาชีวิตเข้าแลกได้เพื่อปกป้องเกียรติแห่งสถาบัน!
     ผมชื่นชมความรัก ความภักดี และความหวงแหนในเกียรติของพวกเขา
เหล่านั้น แต่แทนที่จะนำมันไปใช้ในทางที่ไม่ถูกต้อง ขับเคลื่อนเป็นความ
รุนแรงราวสัตว์ป่าบ้าคลั่งไร้เหตุผลซึ่งรังแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้ตัวเอง
ครอบครัว และสังคม…
     ลองแปรเปลี่ยนความรู้สึกรัก ภักดี และ Sense of Belonging เหล่านั้น
ให้เป็นความรู้สึกที่สามารถสร้างสรรค์เป็นสิ่งยิ่งใหญ่กว่าโดยคิดว่า
ประเทศไทยทั้งประเทศคือสถาบันของเราที่ต้องหวงแหนเท่าชีวิตเช่นกัน
     และคนไทยทุกคนบนแผ่นดินนี้ก็คือเพื่อนตายร่วมสถาบันที่จะไม่มีวัน
ทิ้งกัน!
     จากสีสเปรย์ที่ถูกตวัดทิ้งลายไว้บนกำแพง ผมเชื่อว่าพื้นฐานความคิด
ในเรื่อง Sense of Belonging และความรักในศักดิ์ศรีแห่งสถาบันของพวกเขา
เหล่านั้นมีอยู่แล้วเต็มเปี่ยม ปรับเปลี่ยนมุมมองและความคิดเพียงนิดเดียว
“เด็กเดน” ในสายตาของใครต่อใครจะสามารถกลายเป็นคนไทยที่มีความรัก
ให้กันมากขึ้น เสียสละให้กันมากขึ้น เลิกทะเลาะต่อยตีกับพี่น้องร่วม
“สถาบันชาติไทย” แต่หันมารวมตัวช่วยกันทำให้ “สถาบัน” นี้แข็งแกร่งกว่าใคร
และพร้อมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ได้อย่าง
หมดหัวใจ
     แม้เป็นเรื่องที่อาจจะยากและดูเหมือนไม่มีเค้าลางแห่งความเป็นไปได้
แต่ไปๆ มาๆ ถ้าถึงตอนนั้นขึ้นมาจริงๆ ไม่แน่ว่าความรัก ความภักดี และ
ความหวงแหน “สถาบัน” ชาติ “สถาบัน” ศาสนา และ “สถาบัน”พระมหากษัตริย์
ของ “เด็ก” ที่หลายๆ คนรู้สึกว่าเป็น “เดน” พวกนี้เผลอๆ อาจจะมากล้น
และท่วมท้นกว่า “นักการเมือง” บางพันธุ์ที่ตาโตปากมันเสี้ยนกระสันจะ
ฟันกำไรจากการ “เสียสละ?” ตัวเองมาบริหารบ้านเมืองเสียอีก!

5 ตอบกลับที่ Lesson 5

  1. ohayo พูดว่า:

    แวะมาทักทาย…

  2. rongnamcha พูดว่า:

    หวัดดีคร้าบ

  3. yokuraku พูดว่า:

    น่าจับมาเป็นก๊อปปี้ไรท์เตอร์
    ^^”

  4. DAWIN พูดว่า:

    กินใจอีกแล้ว มาย้อนอ่านทุกๆบท ทุกๆตอน ไม่เสียแรงที่เข้ามาอ่านเลย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: