Lesson 6

outside teaching : บทเรียนนอกตำรา / โดย…โรงน้ำชา (11/6/2551)
Lesson 6 : เวลา

     Time is what prevents everything from happening at once. – John

Archibald Wheeler

     เคยรู้สึกว่าชีวิตนี้เรามีเวลาไม่พอมั้ยครับ
     ผมมักจะรู้สึกว่า “เวลาไม่พอ” หรือ “เวลามีน้อยเกินไป”
อยู่บ่อยๆ ล่าสุดก็เมื่อวานนี้เองที่ผมกลับบ้านมาแล้วรู้สึกว่า
เวลาไม่พอ
     เมื่อวานผมกลับถึงบ้านเกือบสามทุ่ม ที่บ้านมีทั้งสิ่งที่ผม
“ต้องทำ” กับสิ่งที่ผม “อยากทำ”
     สิ่งที่ผมต้องทำคือซักผ้า เก็บผ้าที่ตากไว้และแห้งแล้วมาพับ
เก็บเข้าตู้เพื่อเอาไม้แขวนไปตากผ้าล็อตใหม่ ก่อนจะออกจากบ้าน
ไปหาอะไรกิน
     สิ่งที่ผมอยากทำคือนั่งเขียนงาน นั่งดูหนังแผ่นกองใหญ่
ที่ยังไม่ได้ดู นอนอ่านหนังสือกองใหญ่ที่ยังไม่ได้อ่าน
     เวลาเท่าที่มีอยู่ทำให้ผมได้ทำสิ่งที่ต้องทำทั้งหมด ส่วนสิ่งที่
ผมอยากทำมีเพียงการได้ดูหนังหนึ่งเรื่องที่กว่าจะจบก็ล่อไป
เกือบเที่ยงคืน
     ผมชักจะหงุดหงิดจิตตกกับเวลาที่มีน้อยเกินไป
จนทำให้ผมยังไม่ได้ทำอีกหลายอย่างที่อยากทำ
     ทำให้ต้องมานั่งคิดขบทบทวนว่าทำไมเวลามันน้อยอย่างนี้ (วะ)

     คนเรามีเวลาเท่ากันคือวันละยี่สิบสี่ชั่วโมง ตีซะว่าใช้เวลา
แปดชั่วโมงในการทำงานหาเงินมาบำเรอปรนเปรอชีวิต
ใช้เวลาแปดชั่วโมงในการนอนหลับพักผ่อนแต่ละคืน
ถ้าเป็นไปตามนี้ แต่ละวันเราจะเหลือเวลาอีกแปดชั่วโมง!
     ตั้งแปดชั่วโมง! แล้วมันหายไปไหนหมด! แต่ละคืนผมนอน
ไม่ถึงหกชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่กลับกลายเป็นว่าผมมีเวลาเหลือ
สำหรับการดูหนังแค่เรื่องเดียว!
     ทำให้ต้องมานั่งคิดขบทบทวนอีกรอบว่าเวลาของผม
และอาจจะของใครหลายๆ คนในแต่ละวันมันหล่นหายไปไหน
     มองดูดีๆ จึงเห็นว่าเวลามันระเหยหายให้กับการเดินทาง
มากที่สุด ไม่ว่าจะเดินทางจากบ้านไปที่ทำงาน เดินทางจาก
ที่ทำงานกลับบ้าน บางทีเลิกงานก็ยังเถลไถลเรื่อยเปื่อย
กว่าจะค่อยๆ เลื้อยกลับถึงบ้าน
     แม้แต่การแวะซื้อไอติม กินลูกชิ้นปิ้ง วิ่งหน้าตั้งไปต่อรถ
วิ่งเหงื่อหยดไปต่อเรือ ยืนเบื่อๆ รอแลกเหรียญไปหยอดซื้อ
บัตรรถไฟฟ้า ลากขาขึ้นสะพานลอย นั่งคอยอาหารตามสั่ง
รถเมล์ที่นั่งแวะเติมน้ำมัน ฯลฯ ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งเล็กๆ น้อยๆ
ที่บางครั้งใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเมื่อรวมๆ กันแล้วกลืนกร่อน
เวลาในแต่ละวันของเราไปจนเกลี้ยงกลวง
     เหลือเวลาให้เพียงนิดหน่อยสำหรับสิ่งที่เราอยากทำ
     เวลาอันน้อยนิดสอนให้ผมรู้ว่า “เวลา” มันมีค่าแค่ไหน
และผมควรทำยังไงเพื่อจะได้ใช้เวลาอยู่กับสิ่งที่ผมอยากทำ
มากขึ้น

     พูดถึงเวลา…
     รู้สึกเหมือนผมมั้ยครับว่า ทุกวันนี้เรามีความอดทนในการ
“รอ” น้อยลง
     เหตุผลหนึ่งก็เพราะเดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็ด่วนได้ทันใจไปหมด
     เงินสดด่วน สินเชื่อด่วน กู้ด่วน โอนเงินด่วน แดกด่วน รถด่วน
เรือด่วน ข่าวด่วน งานด่วน ทางด่วน แคชเชียร์ทางด่วนสำหรับ
สินค้าไม่เกิน 10 ชิ้น
     หลายสิ่งหลายอย่างถูกปรับปรุงให้รวดเร็วฉับไวทันใจ
จนทำให้เราชาชินกับการได้โดยไม่ต้องรอ นานเข้าอาจกลาย
เป็นเหมือนเด็กโดน Spoil อะไรต้องรอนิดช้าหน่อยก็จะเริ่ม
หงุดหงิด บ่น ด่า ร้องเรียน
     ผมก็เป็นคนหนึ่งที่กำลังโดนความ “ด่วนๆ” ทั้งหลาย Spoil
และความอดทนในการรอคอยกำลังน้อยลง แต่ผมว่ายังไม่สาย
ที่จะเริ่มฝึกลองหัดให้ตัวเองหันมาคิดได้ว่าบางครั้งการปล่อย
ให้ชีวิตได้อยู่ในโหมดการรอบ้างก็ดี…
     เพราะยิ่งต้องรอนานเท่าไหร่…สิ่งที่ (กว่าจะ) ได้ก็ยิ่งมีคุณค่า
และน่าชื่นชม

     พูดถึงเวลา…
     เวลาของแต่ละคน แต่ละเหตุการณ์ และแต่ละสถานที่
มันเดินด้วยฝีก้าวที่ใหญ่ยาวไม่เท่ากัน!
     ตอนลากแตะแบกเป้ไปตะลอนเดินหลงทิศวิ่งผิดทาง
อยู่ในหลวงพระบาง ผมรู้สึกว่าเวลาของผมที่นั่นค่อยๆ
ย่องย่างอย่างเฉื่อยช้ากว่าตอนอยู่ที่เมืองไทย
     นาทีที่ 89 ของทีมฟุตบอลที่ยิงประตูได้มากกว่า
มักจะค่อยๆ เคลื่อนคลานนานกว่านาทีที่ 89 ของทีมฟุตบอล
ที่กำลังวุ่นวิ่งหวังยิงประตูตีตื้น
     แต่ละวินาทีของไฟแดงเยิ่นเย้อย้วยยานนานกว่า
แต่ละวินาทีของไฟเขียว
     เวลาตอนที่งานยังไม่เข้าก็มักจะเดินช้ากว่าตอนที่
งานเข้ามาพร้อม Deadline
     และสำหรับมนุษย์เงินเดือน ใครๆ ก็รู้ว่าเวลาในวันอาทิตย์
มักจะเดินเร็วกว่าเวลาในวันจันทร์เสมอ
     แต่ไม่ว่าเวลาของใครจะค่อยๆ เลื่อนไหลไปช้าๆ หรือกำลัง
แล่นลิ่วไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
     “เวลา” กำลังส่งเสียงเงียบงำพร่ำบอกกรอกสำนึกเราอยู่ทุกวัน
ทุกชั่วโมง ทุกนาที ที่เรากำลังพ่นลมหายใจใส่โลกว่า…
     เมื่อ “เขา” ผ่านไป
     …
     จะไม่มีวันกลับมา!

     Men talk of killing time, while time quietly kills them. – Dion Boucicault

7 ตอบกลับที่ Lesson 6

  1. yokuraku พูดว่า:

    ถ้ามีจุดหมาย เวลาของเราจะิยิ่งมีค่า
    ถ้าเลื่อนลอย เราก็จะปล่อยเวลาทิ้งไปวันวัน

    ถ้าแบ่งเวลาได้อยากให้คุณโรงน้ำชาเหมือนกัน
    เอาเวลาแอบงีบตอนกลางวันของเราไปก็ได้นะ ยกให้🙂

  2. muay พูดว่า:

    สงสัยงานนี้เวลาจะน้อยจริง เขียนซะสั้นยังอ่านไม่สะใจก็จบซะเเล้ว สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะ
    ^_^

  3. pattararanee พูดว่า:

    เวลา เดินมาพร้อมกับ วินัย

    ออกลูกมาเป็น วิไล ทำให้เรามีเวลาเหลืออีกนิดหน่อย

    ขอบคุณสำหรับเอนทรี่นี้ค่ะ

    ที่ทำให้คิดถึง วินัย ขึ้นมาได้ ^^

  4. คนกันเอง พูดว่า:

    เขียนไปเรื่อยๆ เป้าหมายสู่อาเซี่ยน
    ต่อไปคุณจะเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวของkuruchon

  5. ohayo พูดว่า:

    เราไม่สามารถเรียกร้องวันเวลาที่ผ่านไปพร้อมกับ ความรักที่ผิดพลาด….ให้กลับมา
    ดังนั้นใช้เวลาในทุกทุกวันของชีวิตเรา ให้มีความสุขดีกว่าเนอะ

  6. to-on พูดว่า:

    บางที่ก็คิดอยากให้เวลาที่ผ่านไปหวนกลับมาเหมือนกัน

    ยิ่งช่วงเวลาที่มีความสุขเนี้ย เท่าไหร่ก็น้อยเกินไป

  7. yokurau พูดว่า:

    ใช้เวลาไปกับ รพ. ใช่มั้ยฮะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: