Lesson 14

outside teaching : บทเรียนนอกตำรา / โดย…โรงน้ำชา (26/5/2552)
Lesson 14 : ละครน้ำเน่า

     วันนี้วันอังคารครับ
     ละครหลังข่าวที่หลายคนตั้งตำแหน่งแต่งยศให้ว่า “น้ำเน่า” วันนี้คือ
เรื่องอะไรไม่รู้
     รู้แต่ว่าวันศุกร์ที่กำลังจะมาถึงนี้…
     “แจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดา” พาเรื่องราวดำเนินเดินหน้ามาถึง
ตอนอวสานซะแล้ว!
     มีหลายคนที่ผมรู้จักติดละครน้ำเน่าหลังข่าวเรื่องนี้เข้าขั้นงอมแงม
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
     พระเอกเป้ อารักษ์ หล่อเซอร์แบบมึนๆ นางเอกอั้ม พัชราภา พลิกบท
มาเล่นเป็นยัยตัวร้ายได้น่ารักน่าตี เรื่องราวกุ๊กกิ๊กพ่อแง่แม่งอนชวน
อมยิ้มราวซีรี่ส์เกาหลี เพลงประกอบไพเราะเสนาะซึ้งตรึงโสต ฯลฯ
     และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ทำให้วันนี้แจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดา
กลายเป็นละครไทยที่ไม่ว่าใครก็ตามติดประชิดจอกันทั่วบ้านทั่วเมือง

Jaew 1
     แม้ใครอีกหลายคนจะไม่ค่อยอภิรมย์กับการนั่งหน้าจอรอชมละคร
น้ำเน่าหลังข่าวมากนักเพราะมองว่าเป็นความบันเทิงดาดๆ ที่ขาด
แง่งามทางศิลปะ พร่องสัมผัสเรื่องความละเมียดละไมทางอารมณ์
ตัวละครและเหตุการณ์แบนราบ แล้งไร้มิติและความลึก ทุกอย่างถูกแบ่ง
เป็นดี-ชั่ว ขาว-ดำ อย่างชัดเจน เล่าเรื่องตรงมาตรงไปนั่งๆ นอนๆ
ดูได้เรื่อยๆ ไหลๆ ไม่ต้องคิดอะไรให้กบาลวึ่นวือ
     แต่ก็ต้องยอมรับว่าหากได้ดูไปซัก 2-3 ครั้งจะเริ่มอิน เริ่มคล้อยตาม
รู้สึกตัวอีกทีก็ติดละครซะแล้ว กรณีนี้ไม่ใช่เกิดได้แค่กับแจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดา
ไม่ว่าจะ นางทาส, เมียหลวง, แดจังกึม, ลีซาน, รักใสๆ หัวใจ 4 ดวง,
Desperate Housewife, Gossip Girl ก็เข้าข่าย “ติดได้แม้ลองเสพ”
     แม้ใจนึงจะไม่ชอบ ไม่อยากดู
     แต่อีกใจก็อยากรู้อยากเห็นกับตาว่าพรุ่งนี้หรืออาทิตย์หน้า
จะเป็นยังไงต่อไป
     ละครหรือซีรี่ส์คงมีเสน่ห์หรือเล่ห์หลอกล่ออะไรบางอย่างที่ทำให้
ได้ดูแล้วต้องติดต้องตามจนมักจะทำใจปิดทีวีไม่ลง
     ผมจัดอยู่ในประเภทไม่ค่อยชอบดูละครหลังข่าว ไม่ถึงกับรังเกียจเกลียดเกินกลืน
แต่เบื่อกับเรื่องราวที่เล่าซ้ำๆ บางทีก็น้ำเน่าเกินรับ ในแง่ Production
การผลิตการถ่ายทำก็ดูไม่ค่อยประณีต อีกเหตุผลคือละครบางเรื่องถึงจะ
ฟอร์มดีมีสาระพอใช้ได้แต่ต้องอาศัยการติดตามในระยะยาว ยิ่งถ้าเรตติ้งดี
โฆษณาเข้ายิ่งยืดเยื้อยื้อยาวเข้าไปอีก ผมมักคิดว่าเอาเวลาพาชีวิตไปทำอย่างอื่น
น่าจะดีกว่ายึดติดกับหน้าจอรอดูละครทุกวัน
     แต่บางครั้งก็ยังไม่วายเผลอไปติดละครบางเรื่องเข้าให้เหมือนกัน
     อีกสื่อความบันเทิงที่ส่วนใหญ่เรื่องราวและสไตล์รวมทั้งจำนวนคนดูและ
ความสนใจพุ่งไปคนละขั้วกับละครน้ำเน่าหลังข่าวคือหนังอาร์ตหรือหนังอินดี้
     หนังประเภทนี้ตัวละครมักเป็นพวกเข้าใจยาก ไม่ดำ ไม่ขาว มาแนวเทาๆ
เรื่องราวซุกปมคมคาย แซมซ่อนสัญลักษณ์เรียงรายไปตลอดเรื่อง
องค์ประกอบทางด้านภาพแทบทุกฉากถูกออกแบบมาอย่างดีพิถีพิถัน
งาน Production ครบครันด้วยความงามทางศิลปะ
     ไม่ค่อยได้เฉียดกรายมาใกล้จอทีวีเหมือนละครน้ำเน่าหลังข่าวเท่าไหร่
แต่มักอาศัยโรงหนังลิโด้ สยาม สกาล่า และ House RCA เป็นบ้าน
     ความสนุกในการดูหนังอาร์ตมักจะเดินไปคนละทางกับความสนุกในการดูละคร
ระหว่างดูหรือแม้กระทั่งหลังดูจบอาจต้องนั่งตีความ พยายามทำความเข้าใจ
กับสัญลักษณ์และเหตุผลของสิ่งต่างๆ ที่กำลังแล่นไหลไปบนแผ่นฟิล์ม
หนังอย่าง ฝัน บ้า คาราโอเกะ, หมานคร, สัตว์ประหลาด, เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล
อาจจะพอจัดให้อยู่ในข่ายพวกนี้ได้ คือสามารถดูไปเรื่อยๆ แบบไม่ต้องคิดอะไรก็ได้
แต่มักจะเหลือตะกอนอะไรบางอย่างไว้ให้ค้างคาและตะขิดตะขวงใจเสมอ
แต่หากจะคิดก็นั่งขบได้จนหัวแตกเหมือนกัน

CitizenDog

Syndromes & A Century 1
     มาถึงตรงนี้ ผมค้นพบว่าละครที่บางคนปรามาสว่าน้ำเน่า หรือหนังอาร์ต
ที่หลายคนครวญบ่นว่าปีนกระไดดูกี่ขั้นก็ยังไม่รู้เรื่องต่างก็มีแง่งามความดีและ
หน้าที่ของตัวเอง
     แม้จะเดินเรื่องตามสูตรสำเร็จ การแสดงก็แสนจะโอเว่อร์เกินเหตุ
แต่ละครหลังข่าวโชยกลิ่นเกาหลีอย่างแจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดาก็ทำให้
คนส่วนใหญ่ของสยามประเทศได้อมยิ้ม ได้หัวเราะ ได้เคืองแค้นแทน
พระเอกนางเอก ได้ร้องไห้ ได้ซาบซึ้งง่ายๆ แบบไม่ต้องคิดอะไรมากมาย
หลังจากเหนื่อยหน่ายมาทั้งวันทั้งสัปดาห์
     รวมทั้งยังทำให้เพลงของ Big Ass ที่เคยฮิตติดหูเมื่อหลายปีก่อนอย่าง
“เล่นของสูง” กลับมาดังอีกรอบ พร้อมๆ ไปกับการคืนชีพให้เพลง “โอ๊ย โอ๊ย”
ของแจ้ ดนุพล ที่ให้นักร้องคุณภาพ เบน ชลาทิศ เอามาร้องและ
เรียบเรียงใหม่ซะไพเราะแบบร่วมสมัยจนกลับมาติดหูติดปากคนรุ่นใหม่ได้อีกครั้ง
     ถึงจะเปิดเพลงมาคลอภาพบ่อยซะจนละครแทบจะกลายเป็นมิวสิควิดีโอ
หรือละครเพลงมิวสิคัลอยู่แล้ว แต่คนที่ชื่นชอบก็ยังยินดีที่จะฟัง
บางทีก็นั่งพริ้มยิ้มตามฮัมเพลงที่บรรเลงอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเปี่ยมสุข

Jaew 2

Jaew 3
     สำหรับหนังอาร์ต แม้คนดูจะน้อยกว่า (กำไรน้อยกว่าด้วยรึเปล่าอันนี้ไม่รู้)
แต่ก็ทำหน้าที่แบบที่หนังอาร์ตควรจะเป็นและสามารถตอบสนองความสุข
ในการเสพหนังสไตล์นี้ได้อย่างที่กลุ่มคนดูของตัวเองต้องการ
     ยิ่งไปกว่านั้นอาจสามารถสร้างแรงบันดาลใจจุดประกายเติมเชื้อไฟ
ให้ใครบางคนที่ได้ดูฮึดลุกขึ้นมาสร้างสรรค์งานศิลปะที่แตกต่างที่ไม่ซ้ำ
แนวทางของ เป็นเอก รัตนเรือง, อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล,
หรือวิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ศาสดาแห่งคอหนังไทยอินดี้ที่การันตีฝีมือโดย
นานาชาติ
     ถ้าพินิจคิดในเชิงสัญลักษณ์ตามวิธีที่หนังอาร์ตหนังอินดี้ชอบใช้
     ละครน้ำเน่าหลังข่าวหรือหนังอาร์ตคงเปรียบได้กับคน 2 คนที่แนวทาง แนวคิด
ชีวิต และหน้าที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
     แต่ต่อให้ละครจะน้ำเน่า เรื่องราวแสนจะชาวบ้าน หรือหนังอาร์ตจะติสต์แตก
เซอร์แดกตีความลำบากเข้าใจยากขนาดไหน ตราบใดที่ตัวของมันทำหน้าที่
ของตัวเองเต็มที่และดีได้อย่างที่ถูกคาดหวัง
     ไม่ว่าจะคนเก็บขยะ คนกวาดถนน ครูอาจารย์ หรือผู้บริหารบริษัทมหาชน
     ทุกคน ทุกอย่าง มีคุณค่าบางอย่างในตัวเองเสมอ…

4 ตอบกลับที่ Lesson 14

  1. Mom พูดว่า:

    ละครเบาๆดูแล้วให้ความสนุกขบขันไม่ซีเรียส ซึ่งมันเหมาะเจาะกับสภาพที่เคร่งเครียดของสังคมปัจจุบัน
    ดูหนังดูละคร อย่างแยกแยะ ดี ชั่ว เหมาะ ไม่เหมาะ ควร ไม่ควร นะจ้ะ

  2. muay พูดว่า:

    ยินดีด้วยกะ “เเจ๋วฯ” ที่มีคนดูอย่างล้นหลาม เเม้ว่าอาจจะไม่ได้รางวัลอะไร เเละยินดีด้วยกะ “หนังอินดี้” ดีๆ ที่ไปคว้ารางวัลระดับโลกมามากมาย เเม้คนดูจะไม่มากมายเท่าไร

    ต่างคนก็ต่างเรื่องราว ต่างทำหน้าที่ของตัวเอง เจ๋งในเเบบฉบับที่เราถนัด ก็น่าจะโอเคเเล้วล่ะค่ะ

  3. เเคมป์ พูดว่า:

    เว็บนี้ดีจัง สังคมที่รีบร้อนทำให้เราต้องเร่งเร้าตัวเอง

    น่าจะผ่อนคลายด้วยสิ่งบันเทิงต่างๆที่ทำให้ชีวิตเราเกิดมาอย่างคุ้มค่า

  4. P'Wan พูดว่า:

    ชอบหนังอินดี้ ติดซีรีย์เกาหลี แล้วก็เพิ่งหลงรักหนัง feel good แบบแฟนฉัน หนังของค่ายนั้นแหละ ^^

    ปล. ยังยืนยัน ว่าชั้นดูดีกว่าอั้ม ชิ! สวยแบบไม่ปรุงแต่ง รู้จักมั๊ย?!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: