Lesson 31

outside teaching : บทเรียนนอกตำรา / โดย…โรงน้ำชา (10/11/2553)
Lesson 31 : เกาะเสม็ด
     “ฮัลโหล” พี่คนหนึ่งในออฟฟิศรับสายที่ผมโทรไปด้วยเสียงเนิบเนือย
     “อยู่ไหนพี่!” ผมส่งเสียงทักถามผ่านสัญญาณโทรศัพท์มือถือ
ด้วยความร่าเริงตอนประมาณ 6 โมงเย็นของวันที่ 5 กันยายน 2553
     “กำลังจะออกไปบ้านแม่ ไปกินข้าว” เสียงแกเหมือนเริ่มตื่นจาก
ความง่วงงุน บ้านแม่ที่พูดถึงก็อยู่ใกล้ๆ บ้านพี่แกแถวๆ บางนา
     “เฮ้ยพี่! มาเกาะเสม็ดดิ!”
     “อ้าว! อยู่เกาะเสม็ดเหรอ ไปกับใครวะ”
     “อยู่คนเดียวเนี่ย ได้นั่งริมน้ำด้วย ชิลล์โคตร มาป่าว กินเหล้ากัน”
     “เฮ้ยอยากไป! แต่มึงแม่งโทรมาช้าไปนิดเดียวว่ะ เพิ่งบอกแม่
ให้ทำกับข้าวเนี่ย”
     “อ้าว แล้วไงอ่ะ”
     “อยากไปๆ แต่คงต้องไปกินกับแม่อ่ะดิ แม่ทำกับข้าวแล้วด้วย”
     “อ้าวเหรอ วู้…”
     “เออ! แล้วนี่ฝนไม่ตกเหรอ นั่งกลางแจ้งด้วย”
     ผมแหงนเงยมองฟ้า ปุยเมฆเทาทึมครึ้มคล้ำที่ดูเหมือน
โอบอุ้มมวลน้ำไว้เต็มปรี่เรียงรายถี่ๆ ลอยอยู่บนท้องฟ้าที่เริ่มคืบคลาน
สู่รัตติกาล
     “ก็ครึ้มๆ อ่ะ ลมเย็นๆ ด้วย เสียวๆ ว่าแม่งจะตกอยู่เหมือนกัน
บ้านพี่ตกเหรอ”
     “ครึ้มมาก กูว่าตกแน่”
     …
     “เกาะเสม็ด” ชื่อที่คุ้นหู ภาพที่คุ้นตา ในความคุ้นเคยของหลายๆ คน
น่าจะเป็นเกาะสวยๆ ทะเลใสๆ ชื่อดังในตำบลเพ อำเภอเมือง จังหวัดระยอง
     เกาะที่หลายคนเชื่อว่ากลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้กำเนิด
เกาะแก้วพิสดารในมหาจินตนาการแห่งสุนทรภู่
     เกาะที่มีสโลแกนกวนๆ ติดปากก๊วนวัยรุ่นว่า “ไปเสม็ด…เสร็จทุกราย”
     แต่นอกจากจะมีนิยามตามที่ร่ายมาแล้ว “เกาะเสม็ด” ยังเป็นชื่อ
ร้านอาหารอารมณ์ชิลล์ วิวริมแม่น้ำเจ้าพระยา แถมยังมีถึง 2 สาขา
2 บรรยากาศ


     “เกาะเสม็ด 1” ตั้งอยู่หลังห้างบิ๊กซี สาขาราษฎร์บูรณะ สาขานี้ทีเด็ด
คือการได้นั่งโต๊ะริมแม่น้ำเจ้าพระยายามเย็น ปล่อยใจทอดสายตามอง
แดดอัสดงระบายผืนฟ้ากว้างใหญ่ให้กลายเป็นสีส้มอมเหลือง
ไล้ล้อผืนน้ำระริกระยิบระยับวับวาม เรือเล็กเรือใหญ่แล่นเอื่อยล่องไปลอยมา
ลมแม่น้ำเย็นๆ พัดพาโอโซนโลมไล้ใบหน้า แล้วรสชาติอาหารกับสุราตรงหน้า
ก็อร่อยขึ้นเป็นเท่าตัว


     “เกาะเสม็ด 2” เปิดมาได้ไม่นาน อยู่แถวๆ วัดบุคคโล ริมถนน
เส้นเดียวกับบิ๊กซี สาขาราษฎร์บูรณะ สาขานี้ติดถนนใหญ่ ไม่ติดริมแม่น้ำ
เป็นร้านเล็กๆ แต่แอบเท่ด้วยการตกแต่งสไตล์เรโทรย้อนยุค เซอร์ๆ ติสท์ๆ
อารมณ์ร้านนั่งชิลล์แถวถนนข้าวสารหรือพระอาทิตย์
     ทั้ง 2 สาขาบรรยากาศดีคนละแบบ อาหารอร่อยใช้ได้ ราคาไม่สูงเกินไป
เพลงฟังสบายๆ อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านผมมากนัก
     ผมจึงแวะเวียนไปนั่งทอดอารมณ์สบายอยู่บ่อยๆ ทั้งไปคนเดียว
ไปสองคน ไปสองสามคน ไปหลายๆ คน
     …
     แต่วันนี้ ผมมาที่เกาะเสม็ด 1 คนเดียว นั่งเปลี่ยวซดเบียร์สิงห์
ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยาในตอนที่เมฆทึมเทาตั้งเค้าหนาครึ้ม
คำรนคำรามราวกำลังคั้นเค้นเม็ดฝนให้ร่วงหล่นลงมาชนกบาล


     “เฮลโล่” พ่อรับสายที่ผมโทรไปด้วยเสียงลั้นลากว่าปกติ
ซึ่งผมพอเดาได้ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่
     “เอ้อ พ่อ อยู่ไหน” ผมมักเริ่มด้วยคำถามนี้เพราะพ่อเดินทาง
อยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าตอนนี้แกอยู่พื้นที่ไหนในโลกใบนี้
     “พ่อเหรอ…” น้ำเสียงยังลั้นลาอารมณ์ดีมาก “พ่อกำลังนั่งกินนั่งดื่ม
อยู่ริมแม่น้ำ…(ผมจำชื่อแม่น้ำไม่ได้) ที่จังหวัด…(ผมจำชื่อจังหวัดไม่ได้ด้วย
แต่เป็นทางภาคเหนือ)
     นั่นไง! เดาไว้ไม่มีผิด
     “อ้าวเหรอ…” ผมงงๆ ในความบังเอิญ “นี่ก็กำลังนั่งดื่มชิลล์ๆ
อยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาเหมือนกัน”
     “อ้าวเหรอ อยู่กับใคร”
     “อยู่คนเดียวพ่อ”
     “เออๆ…บางทีการได้อยู่กับตัวเองคนเดียวบ้างมันก็ดี” พ่อเริ่มซัดปรัชญา
มาใส่สมองผม “มันช่วยให้เราได้ทบทวนเรื่องต่างๆ ในชีวิต ได้นิ่งๆ
ให้ความคิดมันได้ตกตะกอนบ้าง”
     “อื้ม…ก็ดี ก็ไม่ได้เหงาไม่ได้เซ็งอะไร แค่อยากมานั่งปล่อยอารมณ์สบายๆ
สบายใจ” อารมณ์นี้ผมก็คิดอย่างนี้อยู่แล้ว
     “เออ…พ่อก็นั่งดื่มริมแม่น้ำ ลูกก็นั่งดื่มริมแม่น้ำ พ่อลองโทรหาแม่ดิ
ว่าไปนั่งดื่มอยู่ริมแม่น้ำที่ไหนด้วยรึเปล่า” ผมยุขำๆ
     “เออๆ เดี๋ยวพ่อลองโทรดู นี่ถ้าแม่เค้าอยู่ริมแม่น้ำด้วยนี่
ฮาชิบหายเลยนะ ฮ่าๆๆ” พ่อและผมหัวเราะอารมณ์ดีก่อนวางสาย
     ผมกลับมาสู่เกาะเสม็ด ตอนนี้…เห็นสภาพท้องฟ้าแล้วชักเซ็ง
     “ซวยฉิบ!” ผมบ่นอุบในหัวด้วยความหงุดหงิด ไม่สามารถระบายกับใครได้
“แม่งฝนจะตกอีกแล้ว เซ็งว่ะ อุตส่าห์ได้โต๊ะริมน้ำ เอาไงดีวะเนี่ย”
     ผมเริ่มมองหาทำเลที่หลบหากฝนห่าใหญ่เททุ่มมาใส่อย่างที่คิด
ซึ่งดูจะมีความเป็นไปได้สูง
     ผมเล็งเห็นโต๊ะในส่วนที่มีหลังคาที่เมื่อย้ายเข้าไปแล้วดูน่าจะยังได้วิว
ที่ดีอยู่ ถ้าฝนตกผมจะหยิบแก้วและจานอาหารอย่างละมือเข้าไปก่อน
ที่เหลือคงมีเด็กเสิร์ฟของทางร้านมาช่วยย้ายเข้ามาได้หมดในพริบตา
เพราะโต๊ะผมไม่ได้มีอะไรเยอะแยะมากมายอยู่แล้ว
     มองหาทางหนีทีไล่ไว้เรียบร้อยผมก็นั่งชิลล์ต่อไป แต่ในใจยังแอบ
กังวลลึกๆ ว่ามันจะตกลงมาเมื่อไหร่ ย้ายซะเลยดีมั้ยจะได้ไม่วุ่นวายมาก
แล้วถ้าไม่ตกล่ะก็คงไม่ได้กลับมานั่งริมน้ำแน่ๆ


     …
     ลมเย็นๆ ยังโชยเอื่อยมาเรื่อยๆ ผมนั่งซดเบียร์ปล่อยอารมณ์
คิดอะไรเรื่อยเปื่อยแบบไม่กลัวก้านสมองจะเมื่อย
     นั่งฟุ้งไปฝันมา เงยหน้าหาเมฆ อยากรู้ว่าวันนี้จะเห็นเป็นรูปอะไร
เพราะหวนนึกถึงความคิดเก่าๆ จาก “The cloud in our mind”
เขียนไว้เมื่อ 25/9/2550
ที่ https://rongnamcha.wordpress.com/category/จิบชา-หลับตามองโลก/page/2/
     เมฆหม่นๆ เทาๆ หายไป! เหลือเพียงท้องฟ้าโปร่งใสและสายลมเย็นๆ
     “เฮ้ย!” ยังนั่งงึมงำในความคิดอยู่คนเดียว “อ้าว! หายไปหมดเลย เออ
แปลกดีว่ะ ทำท่าว่าจะตกแน่ๆ แล้วจู่ๆ ก็ไม่ตกซะงั้น ขู่กันว่างั้น เล่นซะเครียด”
     และวันนั้น…ที่เกาะเสม็ดริมแม่น้ำเจ้าพระยา
     “ฟ้าเปียก” ที่เปลี่ยนเป็น “ฟ้าเปิด” ช่วยเปิดตาเปิดสมองให้มองเห็น
บทเรียนดีๆ อีกครั้ง
     “บางครั้ง…เรื่องราวหรือเหตุการณ์บางอย่าง ที่ดูเหมือนจะแย่หรือเลวร้าย
การคิดหาหนทางแก้ปัญหาเป็นเรื่องดีที่ควรทำ เพียงแต่ไม่ควรหวาดหวั่น
ตื่นตระหนก เกรงกลัว หรือกังวลไปก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริง สิ่งที่ดูเหมือน
เลวร้ายอาจไม่มีโอกาสเกิดขึ้นเลยก็ได้ ความหวาดหวั่นพรั่นกลัวในจิตใจ
อาจทำให้เราพลาดโอกาสดีๆ อย่างน่าเสียดาย”…


     ผมลดสายตาลงจากท้องฟ้าเหนือเกาะเสม็ดยามค่ำ ดื่มด่ำร่ำเบียร์สิงห์
ทิ้งภวังค์สู่ความเวิ้งว้างของผืนน้ำเจ้าพระยาเบื้องหน้า
     “นั่งโต๊ะริมน้ำนี่มันดีกว่าข้างในจริงๆ”…

7 ตอบกลับที่ Lesson 31

  1. muay พูดว่า:

    ใน wordpress น่าจะมี โปรแกรมให้กด ‘Like’ เหมือน FB … จะได้กด LIKE ให้สัก 100 ครั้ง .. ชอบค่ะ ชอบค่ะ

  2. pattararanee พูดว่า:

    เกาะเสม็ดริมน้ำเจ้าพระยา น่าไปนั่งจัง ^^

    ปล. เกาะเสม็ดจริงๆ ยังไม่เคยไปเลยค่ะ
    รอเวลา เพื่อนว่างลากไปอยู่ค่ะ 555

  3. yokuraku พูดว่า:

    ช่วงนี้เราก็อินกับการนั่งดื่มชิวๆมาก
    ใครชวนไปเยอะๆก็ได้
    แต่ก็ค้นพบว่าแค่มีเพื่อนที่สนิทใจมานั่งด้วยแค่สักคนก็ดีเหมือนกัน
    ไม่ต้องพูดอะไร แต่ก็ไม่อึดอัดในความเงียบงัน
    แล้วก้ปล่อยให้ความคิดค่อยๆตกตะกอน โหย มีความสุขอ่ะ

  4. tu_chey พูดว่า:

    ขอบคุณมากมายนะคุณโรงน้ำชา … บรรยากาศแบบนี้ต้องไปทุกวันแร้วม๊าง คริคริ ^____^

  5. mom พูดว่า:

    ….เคยพาไปนั่ง…
    บรรยากาศเป็นส่วนตั๊วส่วนตัว
    เหมาะกับผู้…ชอบดื่ม..คุย..ดี

  6. kumbha-monday พูดว่า:

    อยากไปร้านเรืออีกจังนะคะ ไปนั่งเงียบๆ ชิวๆ เปิดเพลงคลอเบาๆ มองดูก้อนเมฆ ดูท้องฟ้า ดูพระจันทร์ ให้ลมมากระแทกใส่หน้า คงสบายใจขึ้นเยอะเลย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: