Lesson 35

outside teaching : บทเรียนนอกตำรา / โดย…โรงน้ำชา (15/3/2554)
Lesson 35 : คอนพะเพ็ง-หลี่ผี-สะพานไม้ไผ่-สึนามิ
     “Nature can never be conquered – โรงน้ำชา”
     …
     งานเขียนชิ้นนี้ถูกกะเทาะเคาะแป้นออกมาโลดแล่นบนหน้าจอ
คอมพิวเตอร์ตอนกลางเดือนมีนาคมพอดีเป๊ะ!
     เป็นกลางเดือนมีนาคมที่ห่าฝนหน่วงกระหน่ำตั้งแต่เช้ามืด
คืบคลานเข้าคืนค่ำก็ยังพร่างพรำมาซ้ำอีกห่าใหญ่
     ทั้งๆ ที่เป็นช่วงฤดูเวลาเข้าสู่หน้าร้อน!
     …
     11 มีนาคม 2554 หลังผมกลับจากญี่ปุ่นได้ประมาณ 2 อาทิตย์
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ 8.9 ริคเตอร์กลางน่านน้ำญี่ปุ่นกระพือผืนทะเล
ให้กระเพื่อมเป็นอภิมหาคลื่นสึนามิลูกยักษ์ทุ่มถลาถาโถมถล่มเมือง
ชายฝั่งญี่ปุ่นอย่างกราดเกรี้ยว ทั้งโลกราวถูกสะกดเข้าสู่บรรยากาศ
โศกสลดหดหู่!
     โลกใบนี้ มี “ธรรมชาติ” เป็น “ผู้ปกครอง”
     แม้บางครั้ง “ผู้อาศัย” หลายคนรวมทั้งผม อาจเลอะเลือนหลงลืม
ความจริงข้อนี้
     แต่บางทีมักมีอะไรมาสะกดจิตสะกิดใจให้เราสำเหนียกสำนึกทุกครั้งไป
     …
     แบกเป้ลุยลาวใต้ปลายปีที่ผ่านมา หนึ่งในโปรแกรมบังคับ
ที่ยังไงก็ต้องไปคือ “น้ำตกคอนพะเพ็ง (Niagara of Asia)”
     ส่วน “น้ำตกหลี่ผี” ผมคิดว่า “ถ้ามีเวลาก็ไปละกัน!”
     ผมประจักษ์ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติเมื่อมอเตอร์ไซค์ที่นั่งมา
(แทนที่จะได้ขับมาเอง – จุดนี้ถ้าตามไม่ทันวานหาอ่าน Lesson 34)
จอดให้ผมลง
     เพียงมองจากที่จอดมอเตอร์ไซค์ยังหวาดหวั่นพรั่นพรึง
ระคนทึ่งตะลึงในความดุดันของสายน้ำและความมหึมาของแก่งหิน


     ผมเดินดูความยิ่งใหญ่ตื่นตาของแก่งหินยักษ์ที่เรียงตัวระเกะระกะ
ขวางลำน้ำโขง นึกศิโรราบให้กับความยิ่งใหญ่น่าเกรงขามของธรรมชาติ
     ตกบ่ายผมกลับมานากะสัง ข้ามเรือกลับไปพักผ่อนตั้งหลักยังที่พัก
บนเกาะดอนเดดแล้วเช่าจักรยาน แอล เอ ปั่นเลาะเลียบริมน้ำโขง
ข้ามสะพานโบราณไปยังอีกเกาะข้างๆ (จำไม่ได้ว่าชื่อดอนคอนหรือดอนโขง)
เพื่อปั่นต่อบนเส้นทางฝุ่นๆ อภิมหาไกล มุ่งตรงไป “น้ำตกหลี่ผี”


     น้ำตกหลี่ผีคล้ายคอนพะเพ็ง เป็นแก่งหินใหญ่ยักษ์ทอดตัวเกะกะ
กลางสายน้ำเชี่ยว แม้ขนาดเล็กกว่า ดุดันน้อยกว่า แต่ก็น่าเกรงขามไม่แพ้
คอนพะเพ็ง
     ผมมาถึงหลี่ผีด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นพร้อมลงเล่นน้ำ เพราะคุ้นชิน
กับคำว่าน้ำตกของไทยที่เราสามารถเริงร่าลงเล่นฉ่ำๆ เย็นๆ ได้สบาย
     มาเห็นถึงได้รู้ว่าถ้าพลัดเผลอลงไปเล่นน้ำตกแบบนี้คงไม่มีโอกาส
โผล่ขึ้นมาหายใจ


     แจ้งแก่ใจดังนั้นจึงได้แต่เดินเล่นชื่นชมความอลังการของหลี่ผี
     เดินเลาะไปเล่นมา สายตาสะดุดกับสะพานไม้ไผ่กลางเก่ากลางใหม่
ที่มีคนทำทอดไว้พาดผ่านสายน้ำเชี่ยว
     สภาพของมันตอนนี้… หักแหลกแตกยับใช้งานไม่ได้!


     …
     สะพานไม้ไผ่เหนือน้ำตกหลี่ผีที่ค่อยๆ ถูกสายน้ำชำระชะโค่น
อยู่ทุกเมื่อเชื่อวันและคงถูกเกลียวคลื่นกร่อนกลืนในอีกไม่นาน…
     น้ำตกคอนพะเพ็งที่ในหนัง “สะบายดี หลวงพะบาง” ภาคแรก
บอกว่าฝรั่งเศสเคยเพียรพยายามวางระเบิดแก่งหินเพื่อให้เรือสามารถ
ล่องผ่านได้ ก็ยังไม่ยอมปราชัยต่อแรงปรามาสของมนุษย์
     และเร็วๆ นี้ กับโศกนาฏกรรมจากน้ำมือธรรมชาติที่สาดซัด
เกลียวคลื่นกินกลืนเมืองชายฝั่งญี่ปุ่นหายไปเป็นแถบในพริบตา…
     เหล่านี้ล้วน “สั่งสอน” ให้เราสำเหนียกใจไว้ตลอดเวลาว่า…
     ธรรมชาติที่ดูอ่อนโยนสวยงามนั้นช่างยิ่งใหญ่ ทรงพลัง
มนุษย์อันแสนเปราะบางก็กำเนิดเกิดมาด้วยกฎเกณฑ์กลไกแห่งธรรมชาติ
ไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัย พยายามมากมายเท่าไหร่ มนุษย์ไม่เคยสามารถฝืน
หรือเอาชนะธรรมชาติได้เลย
     สิ่งที่เราทำได้และควรทำคือปรับตัวอยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน
ยอมรับและเคารพในความยิ่งใหญ่และฤทธาแห่งธรรมชาติ แทนที่จะข่มเหง
เอาเปรียบ และพยายามเอาชนะอย่างโอหังอย่างที่เราเคยทำมาและยังคงทำอยู่
     เพราะถ้าทำตัวให้อยู่ร่วมกันไม่ได้ คิดเพียงเอาเปรียบเอาแต่ได้ต่อไป
เราคงรู้ว่าระหว่าง “ผู้ปกครอง” กับ “ผู้อาศัย”
     ใคร…จะโดนเล่นงาน!

1 ตอบกลับที่ Lesson 35

  1. คนกันเอง พูดว่า:

    -อยากไปเพราะยังไม่เคยไป แบบว่าไปกับ”แม่”นะ
    -ชอบสำนวนลื่นไหลแบบ ชาชัก
    -แต่สรุปยังแย้งได้หนา “ผู้ปกครอง – ผู้อาศัย”
    -เพราะสัจจะ คือ 1 ผู้ปกครองต่างมาแล้วสาปสูญ
    2 ไม่มีใครล้ำเลิศน่าเทิดทูน
    และสรุปคือ 3 ประชาชนสมบูรณ์นิรันดร์ไป
    แต่!….หากเป็นธรรมชาติไม่เถียง…..อิอิ!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: