Text-Symbol 23

ประโยคสัญลักษณ์ (Text-Symbol) โดย โรงน้ำชา (19-8-2556)
ประโยคสัญลักษณ์ที่ 23 – สะบัดหมึก

     สายๆ วันหนึ่งที่ไอแดดร้อนผ่าวราวจะสามารถบังคับขับเค้น
หยาดเหงื่อให้ไหลย้อยเยิ้มเป็นทางยาวออกมาจากทุกร่องรูขุมขน
     สะบัดหมึกเดินมายังโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ สีซีดซึมที่วาง
หันหน้าออกไปทางหน้าต่างในมุมหนึ่งของชั้นสองของบ้าน
     เขากดปุ่มเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ
     เดินไปเปิดพัดลมตั้งพื้น
     แล้วค่อยหย่อนตูดลงนั่งบนเก้าอี้หน้าจอคอมพิวเตอร์
     ขยับเขยิบจนเก้าอี้ไม้เลื่อนมาอยู่ในตำแหน่งที่ถนัดมือ
     สะบัดหมึกเลื่อนเมาส์ไปคลิกเปิดโปรแกรมขึ้นมา
บนหน้าจอ
     แล้วเริ่มใช้นิ้วมือทั้งสิบจิ้มลงบนแป้นคีย์บอร์ด
     สายๆ วันที่อากาศร้อนๆ วันนี้
     เขาจะเริ่มเขียนนวนิยายเรื่องใหม่…
     …
     สะบัดหมึกไม่ใช่ชื่อคน
     แน่ล่ะ คนที่ไหนจะชื่อสะบัดหมึก!
     สะบัดหมึกเป็นนามปากกาของนักเขียนหนุ่มที่เคย
มาแรงคนนี้
     เขาเป็นเจ้าของนวนิยายขายดีถล่มทลายมาแล้ว
6 เล่ม
     พ็อกเก็ตบุ๊ครวมเรื่องสั้นอีก 1 เล่ม
     สะบัดหมึกกินส่วนแบ่งอันเบ่งบานอย่างสำราญ
ทุกครั้งที่หนังสือของเขาได้รับการตีพิมพ์ซ้ำ
แถมในบางจังหวะนวนิยายบางเรื่องยังมีคนมา
ติดต่อขอซื้อไปดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์อีกต่างหาก
     จนหลังๆ มานี้เองที่หนังสือของสะบัดหมึกไม่ค่อย
ถูกพิมพ์ซ้ำมาขายใหม่เท่าไหร่
     หนังสือหลายเล่มของสะบัดหมึกหยุดการพิมพ์ซ้ำ
ไว้ที่วลี “พิมพ์ครั้งที่ 34” บนหน้าปกมานาน
หลายปีแล้ว!
     เล่มใหม่ๆ ก็ถูกตีพิมพ์ได้ไม่เกิน 5 ครั้ง
     สะบัดหมึกรู้สึกได้ว่าคนไทยทุกวันนี้อ่านหนังสือน้อยลง
ถึงจะไม่น้อยขนาด 8 บรรทัดต่อปีอย่างที่ใครๆ ปรามาส
แต่ก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะเขาเขียนสนุกน้อยลง
ใม่ใช่เพราะเวลาของคนน้อยลง ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใดเลย
     มันเป็นเพราะไอ้ Facebook กับ Twitter!
     ไอ้โปรแกรมยอดฮิต 2 ตัวนี้แหละที่มาทำให้คนอ่าน
หนังสือของเขาน้อยลง
     เพราะแทบทุกคนไปตามอ่านสิ่งที่ถูกเขียนไว้ใน Facebook
และ Twitter เพื่ออัพเดตสถานะและความคิดความรู้สึกสั้นๆ
ง่ายๆ ผ่านข้อความที่ถูกประกอบขึ้นมาลวกๆ จากไม่กี่
ตัวอักษร
     “เผากูเถอะ ถ้าอากาศจะร้อนขนาดนี้”
     “อยากกระชากขนจมูกตัวอิจฉาจุงเบย นางร้ายมาก”
     “งานโหดสาดผ่านไปซะที วันนี้ฟินฝุดๆ อ่ะ”
     “ทำงานกับคนจั๊ดง่าว หรือจะสู้กินเหล้ากับคนรู้ใจ”
     “เบื่อควาย!”
     “รำคาญแมลงสาบ!”
     “อยากกินสลิ่ม!”
     “วันจันทร์อีกแล้ว งึมๆ”
     “วันศุกร์แล้วเพื่อน วู้วๆ”
     “เชี่ย! เจอด่าน!”
     “อุต่ะ! แม่ค้าปลาสลิดน่ารักจุงเบยบ่องตง
อุคริ อุคริ”
     เฮ้อ…
     สะบัดหมึกเห็นแล้วได้แต่ทอดถอนใจ
     สำหรับนักเขียนมือฉมังอย่างเขา
     ข้อความเกรียนๆ พวกนี้มันขยะชัดๆ!
     สะบัดหมึกผูกใจเจ็บและรังเกียจ Facebook กับ Twitter
เพราะเขาเชื่อว่ามันปลูกฝังให้คนชินชากับการอ่านแต่เพียง
ข้อความสั้นๆ ที่เขียนขึ้นมาอย่างมักง่าย จนทำให้เฉยชา
และสิ้นไร้ซึ่งความอดทนต่อการอ่านงานเขียนยาวๆ
ที่เพียบพร้อมเพริศพราวไปด้วยสำนวนโวหารสละสลวย
ให้เสพซับซาบซึ้งถึงรส เปี่ยมแง่งามทางศิลปะ
ซึ่งทั้งหมดนั้นถูกบรรจงร้อยเรียงอยู่ในทุกเรื่องราว
จากปลายนิ้วของสะบัดหมึก
     Facebook กับ Twitter
     มันทำให้หนังสือของเขาไม่ถูกพิมพ์ซ้ำ
     มันทำให้หนังสือของเขาในช่วงหลังๆ ขายไม่ได้
     เพียงเพราะหนังสือของเขายาวอย่างที่มันเคยเป็น
และควรจะเป็น
     แต่ Facebook กับ Twitter ดันมาทำให้คนอ่านไม่ชอบอ่าน
     ตอนนี้สะบัดหมึกสะบัดนิ้วเขียนนวนิยายเรื่องใหม่ของเขา
มาได้เกือบสี่หน้าแล้ว
     Facebook กับ Twitter รบกวนจิตใจสะบัดหมึกมาก
เขาอัดอั้นตันใจอย่างถึงที่สุด
     มันทำให้เขาไม่มีสมาธิ
     ร้อยเรื่องไม่ลื่นไหล
     พิมพ์ไม่พลิ้ว
     เขาตัดสินใจระบายลงบนคีย์บอร์ด
     “เกลียด Facebook กับ Twitter ที่มอมเมาให้คนไทย
อ่านแต่อะไรสั้นๆ ลวกๆ! แม่ง!”
     เพียงเสี้ยวอึดใจ
     ทั้งข้อความโผล่ขึ้นมาภายใต้ชื่อ
     “สะบัดหมึก The Writer”
     ใน Facebook และ Twitter
     ของสะบัดหมึก!
     …

2 ตอบกลับที่ Text-Symbol 23

  1. โรงเตี้ยม พูดว่า:

    ใช่เลยค่ะ…นี่คือปัญหาที่เกิดกับสังคมไทย
    (เด็กอ่านหนังสือไม่ออกเขียนหนังสือไม่ถูก)

  2. muay พูดว่า:

    ถึงจะเกลียด เเต่ก็ต้องการ 555

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: