Text-Symbol 28

ประโยคสัญลักษณ์ (Text-Symbol) โดย โรงน้ำชา (14-1-2557)
ประโยคสัญลักษณ์ที่ 28 – เหรียญสองด้าน

     “วันนี้เขาไปไหนนะ?”
     “สงสัยจะออกไปปีนเขานอกเมืองละมั้ง ไม่ได้ใส่รองเท้าแตะไป
กางเกงขาสั้นก็ทิ้งไว้ แต่กางเกงขายาวเนื้อผ้าหนาตัวนั้นหายไป
พร้อมกับผ้าพันคอและเสื้อแจ็กเก็ต”
     “แล้วนี่ไปไหนนะ?”
     “อืม…สงสัยจะเป็นวันพักผ่อน ทิ้งรองเท้าหนังมันวับกับ
ชุดสูทเอาไว้”
     “นี่ก็คงไปช้อปปิ้งล่ะสิ”
     “ครอบครัวนี้คงลงไปเล่นน้ำทะเล”
     “นี่เมื่อวานไปสวนสนุก เล่นเครื่องเล่นโหดๆ มาแน่ๆ
บัตรผ่านประตูเยินเชียว”
     “อื้อหือ แล้วนี่ไปเมาเรื้อนที่ไหนมาเนี่ย เสื้อผ้าเลอะเทอะ
ไปหมด”
     “แล้วนี่ล่ะ…”
     …
     เธอคาดเดาไปเรื่อยเปื่อยจากประสบการณ์ที่ผ่านมา
อย่างยาวนาน
     จินตนาการคาดเดาเหล่านี้เป็นความเพลิดเพลิน
เพียงอย่างเดียวที่เธอพอจะคิดหามาบรรเทาความน่าเบื่อหน่าย
ในแต่ละวันได้
     เธอเป็นหญิงวัยกลางคนที่ทำงานอยู่ที่นี่มานานแล้ว
     แต่ละวันสิ่งที่ต้องทำก็เซ็งซ้ำจำเจ
     ล้างห้องน้ำ
     ขัดส้วม
     เช็ดกระจก
     เติมสบู่เหลว
     เติมแชมพู
     เติมครีมนวดผม
     เติมแปรงสีฟัน
     เปลี่ยนหลอดยาสีฟัน
     เปลี่ยนขวดโลชั่น
     เปลี่ยนผ้าเช็ดตัว
     เปลี่ยนผ้าเช็ดหน้า
     เปลี่ยนพรมเช็ดเท้า
     เติมกระดาษทิชชู
     เก็บขยะ
     เติมน้ำในตู้เย็น
     เปลี่ยนปลอกหมอน
     เปลี่ยนผ้าปูที่นอน
     เปลี่ยนผ้านวม
     จัดเตียง
     เช็ดโต๊ะ
     ดูดฝุ่น
     จัดของทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทางสวยงาม

     ทั้งหมดนี้เธอต้องทำซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง
     เปลี่ยนไปอีกห้องก็ต้องทำทั้งหมดอีกครั้ง
     เพราะเธอ…เป็นแม่บ้านประจำโรงแรม!

     แม้ไม่ถึงขั้นห้าดาว แต่โรงแรมที่เธอทำงานอยู่ก็ค่อนข้าง
เรี่ยมหรูดูดีมีระดับ แขกที่มาใช้บริการซุกหัวเข้ามานอนคู้คดขดกาย
ในผ้านวมหนานุ่มก็หลากแนวหลายสไตล์ ทั้งนักธุรกิจมาดเนี้ยบ
ครอบครัวเก่า ครอบครัวใหม่ ครอบครัวใหญ่ ครอบครัวเล็ก
กลุ่มเพื่อนเฮฮาปาร์ตี้รั่วเรื้อน คู่รักหนุ่มสาว คู่รักวัยเก๋า
นักเดินทางแบกเป้ปอนๆ แต่มีสตางค์ทั้งชายทั้งหญิง
     ใครๆ ก็มาพักที่โรงแรมแห่งนี้ได้ถ้ามีเงินจ่าย
     เธอเป็นแม่บ้านประจำโรงแรมนี้มายี่สิบกว่าปี ทำหน้าที่ดูแล
ความสะอาดเรียบร้อยของห้องทุกห้องที่อยู่บนชั้นสิบสาม, สิบสี่,
สิบห้า, และสิบหก
     วันหนึ่งเมื่อประมาณแปดปีก่อน เธอรู้สึกเฉื่อยชากับสิ่งเดิมๆ
ซ้ำซากที่ต้องทำอยู่ทุกวัน
     แต่ละวันชีวิตของเธอเนิบเนือยอยู่ท่ามกลางแขกของโรงแรมทุกคน
ที่มีโอกาสได้เดินทางไปในที่ต่างๆ ได้พบประสบการณ์แปลกๆ ใหม่ๆ
ได้ไปนอนในที่ใหม่ๆ ได้ไปเห็นทิวทัศน์ใหม่ๆ พบเจอผู้คนใหม่ๆ
ไปเดินบนเส้นทางใหม่ๆ ที่ทุกอย่างคงดูน่าตื่นตาตื่นใจ
     แต่เธอกลับต้องทำงานที่อยู่ในที่เดิมๆ สภาพแวดล้อมเดิมๆ
ทิวทัศน์เดิมๆ เส้นทางเดิมๆ เลิกงานกลับไปเจอบ้านหลังเดิมๆ
ที่นอนเดิมๆ เธอเบื่อที่ต้องอยู่กับที่เดิมๆ
     แต่วันนั้น เธอก็คิดไม่ออกมองไม่เห็นเสียแล้วว่า เธอจะออกไป
ทำอะไรอย่างอื่นได้อีก
     แม้จะดูน่าเศร้า แต่เธอก็พยายามคิดหาสีสันให้ตัวเองไม่ต้องเซ็ง
จนกลายเป็นซากที่สักแต่ทำซ้ำๆ จากงานประจำที่ซ้ำซาก
     เธอจึงคิดเริ่มเล่นเกมคาดเดาพฤติกรรมและกิจกรรมของแขก
ในแต่ละห้องจากหลักฐานที่พวกเขาเหล่านั้นทิ้งเขี่ยเรี่ยราดเอาไว้
ให้เธอปะติดปะต่อเมื่อเข้าไปทำความสะอาด
     เธอรู้สึกสนุกราวได้เป็นนักสืบสาวชื่อดังที่กำลังสืบค้นเรื่องราว
ของเป้าหมายว่ามาทำอะไรที่นี่และตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่
     มันช่วยให้เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาได้บ้างทุกครั้งที่กำลังจะเข้าไป
ทำความสะอาดในห้องต่อไป
     เธอลุ้นว่าจะได้เจอหลักฐานอะไรที่พอเป็นเบาะแสให้เธอได้รู้
ที่มาและที่ไปของเจ้าของห้องต่อไปบ้าง
     แม้งานที่ต้องทำทุกวันจะยังคงซ้ำซาก
     แต่แขกเปลี่ยนหน้าเข้ามาพักไม่ซ้ำ
     เธอเลยได้สืบสบพบเจอเรื่องราวใหม่ๆ ที่แขกทิ้งร่องรอยคำใบ้
ไว้ให้ทุกวัน
     วันนี้ก็เหมือนกัน…
     …
     “วันนี้เขาไปไหนนะ?”
     “สงสัยจะออกไปปีนเขานอกเมืองละมั้ง ไม่ได้ใส่รองเท้าแตะไป
กางเกงขาสั้นก็ทิ้งไว้ แต่กางเกงขายาวเนื้อผ้าหนาตัวนั้นหายไป
พร้อมกับผ้าพันคอและเสื้อแจ็กเก็ต”
     เธอกำลังสันนิษฐานถึงชายหนุ่มผู้เป็นแขกของห้องนี้ที่มาถึง
โรงแรมด้วยสภาพทั้งโทรมทั้งเซอร์ เป้สะพายหลังใบใหญ่เพียบพร้อย
ไปด้วยร่องรอยที่บอกเล่าว่าผ่านการเดินทางมาแล้วหลายภูมิภาค
หลากภูมิประเทศ ต่างเขตภูมิอากาศ
     เคียงคู่มากับกระเป๋าเป้สะพายหลังคือกระเป๋ากล้องสะพายเฉียง
ใบใหญ่
     รองเท้าหนังกรังคราบโคลน เสื้อผ้าสีตุ่นยับย่นไม่ได้ผ่านการรีด
     ชายหนุ่มได้ห้อง 1608 บนชั้นสิบหก
     เขาใช้เวลาพักอยู่ที่โรงแรมนี้หลายวัน ออกไปข้างนอกแต่เช้าทุกวัน
กลับมาอีกทีก็พลบค่ำ
     เธอเลยได้สังเกตห้องเค้าทุกวัน
     จากหลักฐานทั้งหมด เธอปะ, ต่อ, ติด และคิดว่าเค้าต้องเป็น…
     “ช่างภาพแน่ๆ! วันนี้คงออกไปปีนเขาถ่ายภาพ”
     เมื่อฟันธงได้ดังนั้น เธอเลยคิดต่อ
     “เป็นช่างภาพก็ได้เดินทางไปนู่นไปนี่ตั้งหลายที่ ได้ไปเห็นอะไรสวยๆ
น่าอิจฉาจัง วันนี้ก็คงออกไปถ่ายภาพสวยๆ อีก พรุ่งนี้มะรืนนี้ก็อาจจะ
ได้นั่งเครื่องบินไปประเทศอื่นในอีกซีกโลก”
     เธอสลัดความอิจฉานั้นทิ้งไป ยิ้มให้ตัวเองที่ข้อสันนิษฐานนี้
ต้องถูกต้องแน่ๆ แล้วดึงผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดให้เรียบตึง

     “ฮัดชิ้ว!”
     ชายหนุ่มห้อง 1608 ในสภาพทั้งโทรมทั้งเซอร์จามไปหนึ่งครั้งใหญ่
ด้วยอานุภาพของลมหนาวบนยอดเขาสูง เขาล้วงลงไปในกระเป๋ากล้อง
ใบใหญ่ หยิบเลนส์ขนาดเขื่องขึ้นมาหมุนติดยึดเข้ากับตัวกล้องก่อนจะกด
ชัตเตอร์ถ่ายรูปทิวทัศน์รอบๆ ที่สวยงามราวภาพฝัน รูปแล้วรูปเล่า
     รองเท้าหนังกรังคราบโคลนย่ำย่างหามุมสวยๆ ถ่ายภาพไปเรื่อยๆ
ด้วยสายตาของช่างภาพมืออาชีพ
     ข้อสันนิษฐานของเธอถูกต้อง!
     เขาเป็นช่างภาพประจำหนังสือท่องเที่ยวชื่อดัง ได้เดินทางไป
ถ่ายภาพทั่วทุกมุมโลกอยู่ตลอดเวลา ได้ไปเห็นสิ่งที่ใครหลายคน
ยังไม่เคยเห็น ได้พบประสบการณ์แปลกๆ ใหม่ๆ ได้ไปนอนในที่ใหม่ๆ
ได้ไปเห็นทิวทัศน์ใหม่ๆ พบเจอผู้คนใหม่ๆ ไปเดินบนเส้นทางใหม่ๆ
     “แม่งเอ๊ย!” ชายหนุ่มใช้ผ้าพันคอซับน้ำมูกที่เกิดมาจากการจาม
     “เมื่อไหร่กูจะได้อยู่บ้านกับเค้ามั่งวะ!”

1 ตอบกลับที่ Text-Symbol 28

  1. pattararanee พูดว่า:

    ชอบๆ
    ป.ล. พออ่านแล้วนึกถึงหนังเรื่อง The Secret Life of Walter Mitty ขึ้นมาเลยค่ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: