Text-Symbol 38

ประโยคสัญลักษณ์ (Text-Symbol) โดย โรงน้ำชา (21-12-2557)
ประโยคสัญลักษณ์ที่ 38 – ของซื้อของขาย

     สายลมต้นฤดูหนาวในเขตพื้นที่จังหวัดหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศไทย
เสียดแทงทะลุเสื้อแจ็กเก็ตผ้าร่มราคาถูก กระทบผิวเนื้อที่หลบซ่อนอยู่ด้านใน
จนสะท้านเยือก
     “เชิด” กระโดดออกจากรถกระบะสีขาวที่เขาเพิ่งขับเข้ามาจอดแอบไว้
ริมถนนคอนกรีต กระชากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากที่นั่งโดยสาร
ตอนหลังของรถ เหวี่ยงสะพายขึ้นบ่า ในกระเป๋าบรรจุของไว้เต็มแน่น
น้ำหนักตุงหน่วงจนไหล่เอียง ย่ำเท้าเดินเข้าไปในหมู่บ้านใหญ่หมู่บ้านหนึ่ง
ที่ตั้งอยู่ในเขตตัวเมืองรอบนอก
     หมู่บ้านนี้มีบ้านจัดสรรหน้าตาคล้ายๆ กันเรียงรายอยู่ร้อยกว่าหลัง
มันเป็นหมู่บ้านที่สภาพดูไม่จนและไม่รวย สมาชิกในหมู่บ้านแห่งนี้
คงเป็นคนที่มีฐานะอยู่ในระดับปานกลาง
     เชิดคิดว่า…เขาน่าจะหากินที่นี่ได้!
     เขาเดินสำรวจดูบ้านแต่ละหลังอย่างพินิจว่าหลังไหนมีคนอยู่บ้าน
และหลังไหนที่ไม่มีคน!
     เชิดเดินปรี่เข้าไปที่บ้านหลังหนึ่ง
     “ขอโทษคร้าบ มีใครอยู่บ้านมั้ยคร้าบ” เชิดตะโกนเสียงหวาน
เข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง
     เจ้าของบ้านหลังนั้นชะโงกหน้าออกมาดูแวบหนึ่งผ่านซี่มุ้งลวด
ของประตูบ้าน
     “มีอะไรเหรอ?”
     เธอเป็นหญิงวัยกลางคนที่น้ำเสียงเย็นชา
     เชิดยิ้มสู้ ตอบกลับไปอย่างสุภาพ
     “ไม่ทราบว่าสนใจจะรับชุดความรู้สารานุกรมสำหรับเด็กอ่านสนุก
ไว้ให้ลูกรักของคุณสักชุดไหมครับ ภาพสวย เนื้อหาเป็นความรู้สากล
รับรองว่าลูกรักของคุณต้องถูกใจ” เชิดตอบเสียงอ่อนเสียงหวาน
ฉะฉานชัดเจนพร้อมรอยยิ้มกว้าง
     “อ๋อ ขายของเหรอ ไม่อ่ะ”
     แล้วเธอก็หลบหายเข้าไปในบ้าน
     เชิดกระชับกระเป๋าใบใหญ่เข้ากับร่องไหล่แล้วออกเดินต่อ
     เขาเดินเข้าหาประตูรั้วบ้านอีกหลายหลังที่มีสัญญาณบ่งบอก
ให้รู้ว่าภายในบ้านมีคนอยู่
     พูดประโยค “ขอโทษคร้าบ มีใครอยู่บ้านมั้ยคร้าบ”
     กับ
     “ไม่ทราบว่าสนใจจะรับชุดความรู้สารานุกรมสำหรับเด็กอ่านสนุก
ไว้ให้ลูกรักของคุณสักชุดไหมครับ ภาพสวย เนื้อหาเป็นความรู้สากล
รับรองว่าลูกรักของคุณต้องถูกใจ”
     อีกหลายครั้ง
     และได้ยินคำปฏิเสธอีกหลายหน
     แต่ยังไม่มีโอกาสเข้าไปในบ้านหลังไหนสักหลัง
     และยังไม่ได้เปิดกระเป๋าหยิบเอาของที่บรรจุเต็มแน่นอยู่ด้านใน
ออกมาให้ใครดูเลยสักคน
     ระหว่างทางเดินออกมาเพื่อกลับไปยังรถกระบะสีขาวที่เขา
จอดทิ้งไว้ริมถนนคอนกรีตเส้นหนึ่งภายในหมู่บ้าน
     เชิดใช้เส้นทางเดินที่เป็นคนละซอยกับตอนเดินเข้ามา
แวะถามบ้านต่างๆ อยู่ต่อไป
     “ขอโทษคร้าบ มีใครอยู่บ้านมั้ยคร้าบ”
     เจ้าของบ้านซึ่งเป็นชายวัยกลางคนเปิดประตูที่ตัวบ้าน โผล่หน้า
ออกมา
     “มีอะไรครับ”
     เชิดยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่อ่อนโหยลงกว่าครั้งแรกมาก
     “ไม่ทราบว่าสนใจจะรับชุดความรู้สารานุกรมสำหรับเด็กอ่านสนุก
ไว้ให้ลูกรักของคุณสักชุดไหมครับ ภาพสวย เนื้อหาเป็นความรู้สากล
รับรองว่าลูกรักของคุณต้องถูกใจ”
     “เหรอ ไหนดูซิ” ชายเจ้าของบ้านว่าพร้อมทั้งเดินมาเปิดประตูรั้ว
เชื้อเชิญให้เข้ามาด้านใน
     ยิ้มที่เคยระโหยละเหี่ยกลับมาเฉิดแฉ่งอีกครั้ง
     เชิดเข้ามานั่งภายในตัวบ้าน ขณะที่กำลังกุลีกุจอเปิดกระเป๋าสะพาย
ใบใหญ่เพื่อนำเสนอของที่อยู่ภายใน เจ้าของบ้านเอ่ยถามเรียบๆ
     “ชุดนึงมีกี่เล่มเนี่ย”
     เชิดค่อยๆ เอาสารานุกรมสีสวยออกมาเรียงรายไว้บนพื้นทีละเล่ม
เงยหน้าบอกชายเจ้าของบ้าน
     “ทั้งชุดแบบครบสมบูรณ์มี 40 เล่มครับ คุณพี่จะแยกซื้อ
เป็นเรื่องๆ ก็ได้ แต่ผมแนะนำให้รับไว้ทั้งชุดเลยครับ เนื้อหาจะได้
ครบถ้วน และเนื้อหาของเราเป็นเนื้อหาสากล ลูกคุณพี่อ่านได้เรื่อยๆ
จนโตเลยครับ”
     “ครบชุดเลยเท่าไหร่”
     “3 หมื่น 5 พันบาทครับ ช่วงนี้เราแถมซีดีฝึกพูดภาษาอังกฤษ
ทั้งชุด 10 แผ่นฟรีด้วยครับ”
     ขณะที่เชิดกำลังลำเลียงสินค้าชุดสุดท้ายออกจากกระเป๋ามาจัดเรียง
ให้ดูอยู่นั้นเอง เจ้าของบ้านเอ่ยบอกเรียบๆ
     “งั้นเดี๋ยวน้องลองเล่าเรื่องในสารานุกรมให้ลูกพี่ฟังนะ
ถ้าลูกพี่โอ้โหนะ พี่ซื้อเลย!”
     เชิดตะลึงไปเล็กน้อย เขาไม่เคยเจอลูกค้ารายไหนบอกให้ทำ
แบบนี้มาก่อน อย่างมากก็เรียกลูกๆ มานั่งฟังเขาสาธยายเกี่ยวกับ
คุณงามความดีของสารานุกรมชุดนี้พร้อมกับพ่อแม่ และโดยไม่สนใจ
ว่าลูกจะชอบหรือสนใจหรือไม่ สุดท้ายแล้วพ่อแม่ส่วนใหญ่
ก็จะตัดสินใจตามความชอบหรือไม่ชอบของตัวเองซึ่งส่งผลไปถึง
การตัดสินใจซื้อหรือไม่ซื้อสารานุกรมชุดนี้ให้ลูก
      แต่ครั้งนี้คนที่เขาต้องหว่านล้อมให้ชอบสารานุกรมชุดนี้ให้ได้
คือเด็ก เขาไม่ค่อยมั่นใจว่าเขาจะอธิบายให้มันสนุกจนเด็กโอ้โห
ได้หรือเปล่า
     “กอล์ฟครับ กอล์ฟ ลงมาหาพ่อหน่อยลูก” เจ้าของบ้าน
ตะโกนเรียกลูกชายวัยประมาณ 6 ขวบลงมาจากชั้นบนของบ้าน
     เชิดเห็นแล้วแทบหงายหลัง!
     เจ้าหนูเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยหน้าตาเซื่องซึมตายด้าน
ดูเป็นเด็กง่วงงุนไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ อยู่ตลอดเวลา
     “ตายห่า” เชิดคิดอยู่ในใจ “มันจะโอ้โหได้มั้ยเนี่ย
ทำให้มันยิ้มยังยากเลยมั้ง”
     เสียงชายเจ้าของบ้านสอดแทรกเข้ามาปลุกเชิดออกจาก
ภวังค์กังวล
     “เดี๋ยวน้าเค้าจะเล่านิทานให้กอล์ฟฟังนะ กอล์ฟลองฟังดูนะ
ว่าชอบมั้ย”
     เจ้าหนูเดินมาทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นข้างๆ
พนักงานขายหนุ่ม เปลือกตาหรี่ปรือราวกับจะผล็อยหลับลงไป
ณ วินาทีใดก็ได้
     “เอ่อ…” เชิดอ้ำอึ้งไม่รู้จะเริ่มยังไง
     “เอาเลยน้อง” เจ้าของบ้านผู้นั่งอยู่บนโซฟานุ่ม
ร้องเร่งมายิ้มๆ เขากำลังรอฟังอยู่เช่นกัน
     เชิดหยิบสารานุกรมเล่มหนึ่งขึ้นมา เป็นเล่มที่เขาคัดแล้ว
อย่างรวดเร็วบัดเดี๋ยวนั้นว่าเด็กทุกคนต้องชอบ!
     “โอเคครับน้องกอล์ฟ นี่คือสารานุกรมประกอบภาพ
การ์ตูนสวยๆ นะครับ” เชิดพูดกับเด็กชายพลางเปิดให้เห็น
ภาพและเรื่องราวภายใน
     มันเป็นสารานุกรมภาพสวยสด จัดวางให้อ่านง่าย
ตัวหนังสือขนาดใหญ่เหมาะสำหรับเด็ก เพียงแค่ได้เห็นด้านใน
ชายเจ้าของบ้านพ่อของเด็กชายตัวน้อยก็ถูกใจในคุณภาพ
ของสารานุกรมชุดนี้ทันที เพียงแต่เขาอยากให้ลูกชายเขา
ชอบจริงๆ เสียก่อน
     เชิดพูดคุยกับเด็กชายต่อไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ฟังดู
ตื่นเต้นขึ้น
     “ไม่ว่าน้องกอล์ฟอยากรู้เรื่องอะไรในโลกใบนี้นะครับ
ทุกเรื่องจากทุกมุมโลก น้องกอล์ฟเปิดอ่านในนี้ได้หมดเลย!”
     น้องกอล์ฟขยับเปลือกตาเลื่อนลงมาปิดอยู่ประมาณสองวินาที
แล้วค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นมาแต่ก็ยังคงไม่เปิดเต็มตาและหน้าก็ยัง
เซื่องตายไม่ยินดียินร้ายเหมือนเดิม
     “นี่…อย่างเล่มที่น้าถืออยู่นี่นะครับ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ
ไดโนเสาร์ครับ พี่ว่าน้องกอล์ฟต้องชอบไดโนเสาร์แน่ๆ ในเล่มนี้
มีบอกหมดเลยนะครับว่าไดโนเสาร์เกิดมาได้ยังไง มีกี่พันธุ์กี่ชนิด
แต่ละชนิดมันชอบกินอะไร แล้วมันสูญพันธุ์ไปจากโลกนี้ได้ยังไง
น่าสนุกมากเลยนะครับ ฮ่าๆๆ”
     น้องกอล์ฟนั่งนิ่ง…
     เชิดชักใจไม่ดี เขาจะทำยังไงให้เด็กคนนี้ตื่นเต้นจนโอ้โห
ออกมาให้ได้ โอกาสอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ถ้าขายชุดนี้ได้
ค่าคอมมิชชั่นจะช่วยให้เดือนนี้เขาสบายขึ้นหน่อย
     ท่ามกลางความเงียบเพียงอึดใจ เสียงดนตรีสังเคราะห์
ชนิดหนึ่งบรรเลงผ่าขึ้นมา
     ชายเจ้าของบ้านพ่อน้องกอล์ฟควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
จากกระเป๋ากางเกง มองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง
เอ่ยบอกเชิดยิ้มๆ
     “เมียโทรมาน่ะ ต่อเลยน้อง ตามสบาย”
     แล้วหันไปกดรับสาย พูดกรอกเข้าไป
     “ฮัลโหล จ้ะ เป็นไง ทำธุระเสร็จยัง จะได้ออกไปรับ”
     เขาลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงออกจากห้องรับแขก
     “เนี่ย พอดีมีเซลมาขายสารานุกรมสำหรับเด็ก
ให้เจ้ากอล์ฟฟังดูอยู่ว่าจะชอบรึเปล่า จะได้ซื้อไว้ให้อ่านสักชุด
อืม…”
     เสียงคุยค่อยๆ แผ่วเบาไกลออกไป
     เชิดหันมามองหน้าตายๆ ของน้องกอล์ฟแล้วถอนใจ
     …
     “โอเค เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงผมกับลูกออกไปรับนะ โอเค
เจอกัน” เขาวางสายโทรศัพท์พร้อมๆ กับที่เสียงหนึ่งดังลั่นออกมา
จากห้องรับแขก!
     เขาจำได้ทันทีว่านั่นเป็นเสียงของเจ้ากอล์ฟลูกชาย
จ้ำเท้าเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกแล้วก็ต้องตะลึง!
     “โอ้โห!” เจ้ากอล์ฟส่งเสียงตื่นเต้นอีกครั้ง ตาลุกตาวาว
สนใจกับบรรดาสารานุกรมทั้ง 40 เล่มที่วางเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
     หยิบเล่มนู้น วางเล่มนี้ เปิดเล่มนั้น ปิดเล่มโน้น พลางส่งเสียง
ตื่นเต้นชอบใจผิดไปจากเด็กหงอยซึมก่อนหน้านี้เป็นคนละคน!
     “นี่เล่มนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับสัตว์โลกต่างๆ ครับ” เชิดหยิบ
สารานุกรมเล่มหนึ่งส่งให้
     กอล์ฟรับมาเปิดดูแล้วถึงกับอุทาน
     “โหว! สุดยอดเลยครับ!”
     “นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับเครื่องดนตรีแปลกๆ”
     “โอ้โห!”
     ชายเจ้าของบ้านยิ้มร่าออกมาได้อย่างพึงพอใจ
     “ชอบมั้ยลูก”
     “ชอบครับคุณพ่อ”
     “โอเคน้อง เดี๋ยวพี่ซื้อไว้ชุดนึง”
     “ได้ครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณนะครับน้องกอล์ฟ”
ประโยคสุดท้ายเขาหันไปบอกเจ้าหนูน้อยพร้อมยิ้มกว้างให้
อย่างจริงใจ
     เชิดสะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่ว่างเปล่าเดินออกมา
ชายเจ้าของบ้านมาส่งเขาถึงหน้าบ้านพร้อมกับส่งเงินให้
ครบตามจำนวน เชิดพนมมือไหว้ขอบคุณแล้วเดินจากมา
     เขากลับเข้ามาในบ้านเห็นเจ้ากอล์ฟลูกชายนั่งหน้าตาย
ดูทีวีด้วยดวงตาซึมปรือเหมือนเดิม ความตื่นเต้นกระตือรือร้น
ระเหิดเหือดหายไปหมดสิ้นราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
     “อ้าว ไม่อ่านหนังสือที่พ่อซื้อมาใหม่เหรอลูก
นึกว่าจะเห่อซะอีก ไหนบอกพ่อหน่อยซิ ทำไมลูกถึงชอบ
หนังสือชุดนี้”
     กอล์ฟเอ่ยตอบพ่อด้วยน้ำเสียงเนิบเนือยเฉื่อยชา
แต่คำตอบนั้นทำให้ผู้เป็นพ่อถึงกับผงะ
     “ตอนพ่อไปคุยโทรศัพท์กับแม่ น้าเค้าบอกว่า
แค่กอล์ฟทำท่าตื่นเต้นๆ เค้าจะให้ตังค์กอล์ฟไว้ซื้อหนม
50 บาท”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: