Text-Symbol 15

ธันวาคม 14, 2012

ประโยคสัญลักษณ์ (Text-Symbol) โดย โรงน้ำชา (12-12-2555)
ประโยคสัญลักษณ์ที่ 15 – หมี่อยากหนี

     เช้าวันนี้ ทุกอย่างก็ดูดำเนินไปตามปกติ
     แต่มีอยู่อย่าง…
     ที่ชักจะไม่ปกติ!
     …
     คู่รักหนุ่มสาวงัวเงียง่วงงุนตาปรือจูงมือเดินเข้ามา
     คู่รักฝรั่งวัยชราเดินช้าๆ มานั่งตรงข้ามกัน
     ชายไทยวัยผมขาวเขยิบขยับกรอบแว่นตาสีทองมองดูพุ่มผัก
สารพัดสีตรงหน้า
     พร้อมๆ กับที่เหล่าหลานวัยซนวิ่งร่าไปมาวุ่นวาย
     คุณแม่บรรจงป้อนนมสดปริ่มช้อนให้ลูกน้อย
     ในขณะที่คุณพ่อค่อยๆ หั่นแฮมแผ่นหนาไว้รอคุณแม่
     และอีกหลายคู่หลายคนที่เดินไปมาเวียนวน…
     อยู่ในห้องอาหารของโรงแรม
     หลายชีวิตในโรงแรมแห่งนี้แถกถ่างขี้ตาผุดพรวดขึ้นมาจาก
เตียงนอนเพื่อมาใช้ช่วงเวลาตอนเช้าอยู่ในนี้
     ที่ที่เต็มไปด้วยนานาอาหารหลากหลายชนิด พร้อมอภิสิทธิ์
ให้กินกันได้ฟรีแบบไม่มีอั้น
     เพราะนี่คือ…
     บุฟเฟ่ต์มื้อเช้าของโรงแรม!
     ซึ่งจริงๆ แล้ว…
     เช้าวันนี้ ทุกอย่างก็ดูดำเนินไปตามปกติ
     แต่มีอยู่อย่าง…
     ที่ชักจะไม่ปกติ!
     ท่ามกลางบรรดาชาม ถาด ถ้วย ถัง เหยือก และกระบะ
สเตนเลสมันปลาบวิบวาบระยับแสง
     หมี่กรอบสีแดงส้มกองใหญ่นอนเกาะตัวนิ่งอยู่ในกระบะ
ใบหนึ่ง!
     ไม่มีใครในห้องนี้สังเกตเห็นว่ามันไม่ได้อยู่นิ่ง…
     แต่มันกำลังนอยด์อย่างหนัก!
     เจ้าหมี่กรอบเกิดอาการหงุดหงิดจิตตกเพราะตั้งแต่ถูกยก
มาวางพร้อมอาหารคาวหวานทั้งหลาย มันเป็นอาหารประเภทเส้น
เพียงอย่างเดียวที่ยังไม่มีใครย่างกรายมาตักไปลองลิ้ม
     ทั้งๆ ที่มันแสนจะมั่นใจว่าในห้องอาหารอันกว้างใหญ่
และท่ามกลางอาหารต่างสัญชาตินับร้อยชนิด รสชาติของมัน
จัดจ้านและแจ่มเจ๋งไม่แพ้ใคร
     หลังจากผ่านไปสองชั่วโมงและยังไม่มีใครฉวยฉุดทัพพี
มาขุดคว้านตักมันไปกินซะที
     มันก็ชักจะไม่มั่นใจ
     มันเริ่มมองไปรอบข้าง
     ซุ้มก๋วยเตี๋ยว…คิวยาว
     กระบะขนมจีน…คิวยาว
     กระบะผัดไทย…คิวยาว
     กระบะผัดหมี่ซั่ว…คิวยาว
     ถาดบะหมี่หยก…คิวยาว
     ซุ้มบะหมี่เป็ด…คิวยาว
     กระบะสปาเก็ตตี้…คิวยาว
     กระบะผัดวุ้นเส้น…คิวไม่ยาว เพราะใกล้หมดแล้ว
     กระบะยากิโซบะ…ใกล้หมด
     ถาดฝอยทอง…ใกล้หมด
     แต่กระบะหมี่กรอบไม่มีคิวและยังไม่มีใครตัก!
     มันเริ่มระแวงหวาดหวั่นว่าจะไม่มีใครเห็นความสำคัญและไม่มี
ใครต้องการ ทุกคนอาจปราดปรายหางสายตามามองมันเป็นแค่
ของกินเล่นไทยๆ เชยๆ ไร้ค่าไร้รสนิยม มันจะไม่ยอมเป็นอย่างนั้น
เด็ดขาด! มันต้องทำอะไรสักอย่าง!
     แว่บ!
     มันพยายามกลายตัวไปเลียนให้คล้ายเส้นบะหมี่หยก!
     แต่ไม่เหมือน!
     เจ้าหมี่กรอบที่กลายร่างมาเลียนบะหมี่หยกสังเกตเห็นว่า
ทุกคนเริ่มหันมามองเห็นมัน
     แต่ยังไม่มีใครคิดจะเดินมาตักมันใส่จานไปกิน
     รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มี
     มันต้องทำอะไรสักอย่างอีกครั้ง!
     แว่บ!
     มันพยายามทำตัวให้คล้ายเส้นขนมจีนอวบอ้วนสีขาวสะอาด
     ทุกคนเหลือบตามามอง แต่ยังคงเดินผ่าน
     แว่บ!
     เป็นเส้นผัดไทย
     แว่บ!
     เป็นหมี่ซั่ว
     แว่บ!
     เป็นผัดวุ้นเส้น
     แว่บ!
     เป็นยากิโซบะ
     แว่บ!
     เป็นสปาเก็ตตี้
     แว่บ!
     เป็นฝอยทอง
     แว่บ!
     เป็นบะหมี่เป็ด
     เจ้าหมี่กรอบพยายามกลายร่างเลียนแบบให้เหมือนไปซะทุกอย่าง
ที่เป็นอาหารประเภทเส้นซึ่งมันพอจะสามารถเลียนตัวให้คลึงคล้าย
แบบพอถูไถไปได้ แม้มีคนเหลือบเหลียวมองมัน แต่ก็ยังไม่มีใคร
มาตักไปกิน
     เพราะแม้มันจะพยายามกลายร่างไปเลียนจนคล้าย
     แต่ยังไงก็ไม่เหมือน!
     มันไม่รู้หรอกว่า…
     ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาล้วนคิดว่าทำไมต้องตักมันไปกิน
ในเมื่อก๋วยเตี๋ยว ขนมจีน ผัดไทย ผัดหมี่ซั่ว บะหมี่หยก บะหมี่เป็ด
สปาเก็ตตี้ ผัดวุ้นเส้น ยากิโซบะ และฝอยทองของจริง…
     วางไว้รอให้ตักกินอยู่ตรงหน้า!
     มันยิ่งนอยด์หนักที่ยังไม่มีใครคิดตักไปกิน
     แว่บ!
     เจ้าหมี่กรอบกลับมาเป็นหมี่กรอบสีแดงส้มกองใหญ่นอนเกาะตัวนิ่ง
อยู่ในกระบะเหมือนเดิม!
     หญิงสาวผมยาวยุ่งฟูในชุดเสื้อกล้ามหลวมๆ สีขาวสะอาด
กับกางเกงเลสีตุ่น และรองเท้าแตะธรรมดาเดินผ่านมา
     เธอหยุดมองหมี่กรอบที่เบียดตัวนอนนิ่งอยู่เต็มกระบะ
     ยิ้มน้อยๆ ระบายใบหน้าก่อนที่หญิงสาวจะคว้าทัพพี ขุดคว้าน
และตักมันใส่ไปจนพูนจาน…


ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: